Zonder Oordeel

Meerdere keren startte ik deze blog, maar elke keer haakte ik af voor ik het geplaatst had, begon ik opnieuw of leek het me toch niet zo’n slim idee. Vandaag voel ik dat ik dit moet schrijven, moet delen, me hiervoor moet uitspreken. Ik wil graag beginnen te zeggen dat ik met deze blog me niet uit wil spreken vóór vaccineren, de positieve kant hiervan belichten of het promoten, dat laat ik aan anderen over. Ik schrijf omdat ik schrik van de woede, het oordelende en zelfs elkaar voor gek verklaren met de één of de andere keuze.

Zoals je op de foto kan zien, heb ik me laten vaccineren. Ja, zelfs of zeker nu ik zwanger ben. Afgelopen maanden volgde ik het nieuws over Covid in de zwangerschap en vaccineren in de zwangerschap op de voet (een aanrader is het mega uitgebreide onderzoek naar alle feiten van @vroedvrouwmargot). Ik zocht alles uit, las me in bij betrouwbare bronnen en maakte mijn eigen keuze.

Mijn doula-in-crime en lieve vriendin, ook zwanger, maakte een andere. En zoals wij samen over alles kunnen praten, zonder oordeel, met een écht luisterend oor én met kritische vragen, bespraken we ook onze individuele keuze hierin. Zij vaccineerde bewust niet, een keuze waarin ik haar helemaal begreep, omdat deze weloverwogen was. Ik liet wel een naald in mijn arm prikken, wat zij snapte. Omdat we elkaar wilde begrijpen, de twijfel en de beargumentatie van elkaar zo goed snapte.

Soms voelt het alsof we niet meer naar elkaar willen luisteren. De ene groep noemt de ander naïef, de ander noemt de ene groep complot-denkers. Ik zou het zo fijn vinden als we allemaal kunnen voelen dat de polarisatie in deze lastige tijd absoluut niet is wat we nodig hebben. Laten we naar elkaar luisteren, met elkaar blijven praten maar vooral geen oordeel hebben wat iemand wel of niet met zijn eigen lijf besluit te doen.

Leave a Reply