Vandaag scrollde ik door mijn oneindig lange insta-feed heen en besefte ik me hoe we ooit begonnen zijn.
Acht jaar geleden was ik net afgestudeerd aan de kunstacademie ArtEZ Arnhem en besloot ik voor mezelf te starten. Mijn eindcollectie was de eerste kindercollectie die ik ooit maakte. Het moest anders, kinderen moesten weer kind kunnen zijn, vies mogen worden en in de modder mogen spelen. Deze visie hielden we, de collectie ziet er inmiddels iets anders uit.
Waar we ooit begonnen met een exclusieve kinder-collectie, hebben we nu ook baby-items en zelfs de fijnste kleding voor papa’s en mama’s! Het hele exclusieve ligt inmiddels ook een beetje anders. Waar we acht jaar geleden een kleine collectie hadden met eye-catchers (graag geleend door stylisten, maar niet zo goed verkocht), verkopen we nu veel rompers en ondergoed, niet eens echt zichtbaar in je outfit.
Ik werd moeder, verruilde alle huisdieren-plaatjes op mijn feed in voor kinder- en baby-foto’s en we gingen aan de onverharde weg wonen. De studio verhuisde van de oude huisartsenpraktijk van mijn vader naar een serieuze, fijne, licht kantoorpandje (oftewel onze schuur). En waar ik ooit alleen startte, werken er nu dagelijks verschillende mensen mee aan het bedrijf JETPAQ. Koen en ik werden niet alleen vriend en vriendin maar ook ‘partners in crime’.
Zelf verven, vlekken in de items en altijd modieuze maar comfortabele items bleven het hart van het bedrijf.
Vandaag geniet ik van dit plaatje… Omdat het zo heerlijk tegendraads, alternatief en nieuw is. Dit plaatje zit nog steeds in ons hart, ook al worden we elke dag een beetje groter.
